Ida: “Mijn man Ben en ik wandelden al vele jaren heel graag op Thurlede. Toen we ons uiteindelijk inschreven, was er een flinke wachtlijst. Gelukkig kregen we toch vrij snel twee tuinen aangeboden. Deze tuin was helemaal leeggehaald, en had eigenlijk nog geen eigen sfeer. Toch voelde het plekje meteen goed voor ons, en hebben we nooit spijt gehad van onze keuze.
We zijn geen echte tuiniers, eigenlijk rommelen we maar wat aan. In onze tuin staan veel struiken, grote hortensia en mooi bloeiende rododendrons. Het is geen gestileerde tuin, niet bepaald een tuin uit een boekje, maar wij zijn er heel gelukkig mee. Ben heeft het huisje langzaamaan opgeknapt. We genieten van onze buitenkeuken, waar we graag koken. Op ons terras lezen we in de zomer onder de parasol fijn een boek. Ben neemt vaak zijn laptop mee. Hij heeft een leuke serre gebouwd en een opslag voor alle tuinspullen. We hebben geen moestuin.
Ik vind het heel ontspannend om lekker te rommelen in de tuin. (lachend) Ben zegt vaak: “Kom nou eens even zitten, want je staat altijd maar in die tuin met je kont omhoog”.
Wij slapen zelden op de tuin, want we zijn binnen een kwartiertje thuis.
’s Zomers vinden we het soms echt te warm op de tuin, maar juist in de herfst en winter komen we er graag. Met ons kleine houtkacheltje kunnen we het huisje heel snel warm maken, en dan gaan we gezellig kaasfonduen op de tuin.
Ben is een tijd flink ziek geweest. Ik dacht toen dat we de tuin maar weg moesten doen. Gelukkig hebben we in die tijd op de tuin veel hulp gehad van onze buren van thuis en knapte mijn man weer op. Nu ben ik heel blij dat we tuin niet hebben weggedaan.
Vroeger pasten we één dag per week op onze kleinkinderen en die namen we natuurlijk ook mee naar de tuin. Nu zijn ze ouder en binnenkort neemt onze kleindochter haar vriendje mee naar de tuin. Zo blijft een tuin een rol in je leven spelen.”
