Mina: “Mijn man en ik zijn in 1992 uit Iran gevlucht. Jarenlang heb ik gedacht ‘morgen ga ik terug naar vrij Iran’, maar ik ben hier nog steeds en heb het echt naar mijn zin. Wanneer de zorgwekkende situaties van mensenrechten in Iran zijn opgelost, ga ik toch meteen terug. Als Nederlander en als politiek vluchteling heb je hier gelukkig alle mogelijkheden om je te ontwikkelen. In die zin is het hier een paradijs, al snap ik wel dat Nederlanders vinden dat het land inmiddels te vol is. Ik zet mij fulltime actief in voor verandering in Iran, voor betere rechten van vrouwen en meisjes, en het recht op ontwikkeling zodat Iraniërs uit de armoede kunnen komen en zonder onderdrukking kunnen leven.
Omdat mijn hobby altijd gericht was op planten, heb ik hier twee jaar lang een opleiding aan de tuinbouwschool gevolgd. De overheid gaf een subsidie voor vrouwen die in de landbouw wilden werken. Daarna liep ik stage in het Westland, maar dat bleek niet mijn doel. Eigenlijk wilde ik graag een hogere opleiding volgen en een eigen stukje land kopen, maar dat vergt te grote investeringen. Mijn buurvrouw wees mij op volkstuinen. Ik schreef mij in voor Thurlede en toen ik deze tuin zag, werd ik verliefd. Hier is de hele dag licht, en de zon is goed voor de moestuinbakken! Ik wist meteen: ‘dit is mijn plek’.
Mijn man Bijan is timmerman. Hij heeft er een prachtig huisje van gemaakt. Hij richt zich op het water en gas, ik doe de tuin. Hij noemt het vaak mijn werkkamp, maar ik zie het als mijn passie. Het is voor ons een fijne plek om vrienden te ontmoeten, samen te eten en te barbecueën. Buiten koken vind ik heel gezellig.
Binnen is het zo ingericht dat je er lekker kunt zitten, en we ontvangen er elk seizoen vrienden. In de winter geniet ik er van de houtkachel. Dan ga ik er lezen, handwerken en naar muziek luisteren. Het is een heerlijke tijd om binnenshuis door te brengen.
In de tuin heb ik veel moestuinbakken, een kas en fruitbomen. In de moestuinbakken kweek ik groenten en kruiden. Koriander en dille doen het niet goed in de bak buiten, maar wel in de kas. Ik heb zóveel tomaten, komkommers, pepers en laurierblaadjes, dat ik veel weggeef. De abrikozen- en pruimenboompjes heb ik vanuit de pitten opgekweekt en die doen het nu fantastisch. Dit jaar had ik in totaal tientallen kilo’s vijgen van drie maal oogsten. Daarvan heb ik veel jam en siroop en smoothies gemaakt, en veel weggegeven. De pruimen zijn heerlijke zoet, maar wel klein. Omdat de vogels er altijd snel bij zijn, heb ik het appelboompje dit jaar bedekt met een net. Mijn perzikenboompje, dat ook veel vruchten geeft, staat veilig in de kas. Ik heb veel frambozen kunnen plukken. Die struik verspreidt zich wel snel, dus graaf ik de nieuwe loten met wortel en al uit.
Ik blijf altijd van alles veranderen. In de praktijk kosten mijn plannen soms teveel arbeidskracht, tijd en geld. We hadden een hardhouten terras, maar daar zaten de muizen onder. Dat hebben we opnieuw betegeld met tweedehands tegels in alle kleuren. Goedkoop en toch leuk!”
