Rianne: “Mijn weg naar mijn volkstuin op Thurlede is achteraf gezien een mooi proces geweest. Ik wist helemaal niet dat er zulke prachtige volkstuinen zijn in het Beatrixpark. In 2020 was het evenement ‘Proef de Plantage’, waar ik het project ‘Stilte in de Stad’ deed. Veel bezoekers gaven aan dat zij een heerlijke stilte ervaren op Thurlede, dus toen is bij mij een soort zaadje geplant. Ik kreeg een relatie en verhuisde naar het centrum van Schiedam, een huis zonder tuin. Toen we op een wandeling in het Beatrixpark dit volkstuinencomplex bezochten, zag ik hoe mooi dit was en wist ik: ‘dit wil ik ook’. Nog vóór de coronaperiode schreven we ons in. De wachtlijst was toen gelukkig nog niet zo lang.
Telkens als ik wandelde over het complex, werd ik naar deze tuin getrokken. Hij maakte mij vrolijk met z’n leuke huisje en mooie kronkelige houtsnipperpad waarvan je in het begin niet kunt zien waar het naartoe gaat. Doordat de tuin maar aan één kant buren heeft, voelde het ruimtelijk en vrij. Ik heb diverse tuinen aan mij voorbij laten gaan en tot mijn verbazing kwam deze tuin vrij. Die was dus echt voor mij bestemd!
Met tuinieren had ik niet veel ervaring. Mijn ouders hadden wel een tuin waarin ik hielp, en als kind had ik een schooltuintje. Mijn grote wens was echter een wilde tuin, daarom heb ik mijn tuin ook de naam Wilderland gegeven: mijn stukje wildheid in het vaak zo over-georganiseerde leven.
En ik geloof dat we meer ruimte nodig hebben waar de natuur zijn gang kan gaan. Dat is het beste voor de grond, de aarde en de mensheid.
Aan het huisje heb ik in etappes kleine verbeteringen aangebracht. De tuin kocht ik samen met mijn vriend, maar die relatie ging over. Daarna ging ik voor werk een paar maanden naar Schiermonniksoog, waardoor ik even weinig aan de tuin kon doen. Bij terugkeer naar Schiedam bleek juist deze tuin mijn geestelijke landingsbaan waar ik mijzelf weer terugvond.
Het huisje was van binnen gedateerd, met een oud granieten keukenblad. Dat vind ik juist heel leuk, en ik wil die charme van het oude behouden. De keukenkastjes heb ik dezelfde kleur gegeven als de buitenzijde van het huisje. Samen met mijn vader heb ik de raampjes en buitendeur opgeknapt, een luifel aangebouwd en een terrasje aangelegd in de schaduw.
In 2025 heb ik een half jaar in de tuin gewoond en ook vanuit dit huisje met tijdelijke wifi gewerkt. Maar deze tuin en het huis zijn in essentie mijn rustplek. Daar wil ik weer naar terug. Geen werkplek meer, maar juist in het groen en in de rust zijn.
Voor de tuin maak ik geen plan. Stapje voor stapje komen er wat planten en bomen bij. Ik ben nog beperkt na een operatie en kan niet zoveel in één keer aanpakken. In de komende tijd wil ik het houtsnipperpad verder uitbreiden. Het slingert nu al mooi naar het huis toe. En ik wil graag een sedumdak.
Het was leuk om met de moestuinbakken te beginnen, maar de oogst viel dit jaar erg tegen. Jammer, want ik wil graag meer eten uit eigen tuin.
De fruitbomen werden telkens leeggegeten door de vogels. De appels namen ze mee, en de steeltjes van de pruimen knaagden ze door waardoor alle pruimen op de grond vielen en gingen rotten. Omdat ik geen grote netten over de fruitbomen wil plaatsen, doe ik nu de groentezakjes van Albert Heijn om mijn appels heen. Het staat niet mooi, maar zo kunnen de insecten en vogels toch nog in de bomen terecht. Voor de insecten vul ik kleine terracotta potjes met gedroogd gras dat naast mijn huis is gemaaid en die hang ik in de fruitbomen.
Mijn iep is doodgegaan door de iepziekte en die moet ik laten rooien. Die boom was mijn mooie schaduwbron, dus er moet wel een andere boom komen. Langzaam wil ik wat meer evenwicht in de plantenborders brengen, en ik wil nog wat meer eetbare fruitbomen en struiken planten die zichzelf kunnen bedruipen.”
